رخت که قاعده ی غمزه را رعایت کرد

به من هم عارضه ی عاشقی سرایت کرد

بدون بال نفهمیدم اصلا از اینجا

دلم چگونه سفر سوی بی نهایت کرد

میان این همه نحسی وتلخ کامی ها

دوباره باخت ،ولی خنده ی رضایت کرد

هنوز منطق من ،یاد دارد این را که:

چقدر قلبم از عشقت ،قوی حمایت کرد

گذشته خاطره ها و...نمانده حالا جز

همین غزل که ترا،مهربان روایت کرد

.........غزلی از مهرگان مهدوی وش...........